معمار سرزمین من

decoro.ir

معمار سرزمین من

در معماری سنتی ایران، بر اساس موقعیت جغرافیایی اش از طریق سقف ها،

کاهش سطوح خارجی در برابر تابش مستقیم آفتاب، ایجاد سایبان های متناسب با هر منطقه بادگیرها و زیرزمین ها، حیاط مرکزی،

جان پناه های سایه گستر، پنجره های رو به آفتاب، انتخاب مصالح مناسب سقف، دیوار، انبار و… چنان با محیط خارج مقابله می کند

که بهترین آسایش فضای داخلی را بدون استفاده از دستگاه های پیچیده انرژی رو و آلوده کننده امکان پذیر می سازد.

به عبارت دیگر، پیشینیان ما به بهترین نحو از قوانین و سیستم های غیرفعال خورشیدی آگاهی داشته و پیوسته از آن بهره برده اند.

امروزه با توجه به مصرف روزافزون انرژی های فسیلی در منازل و با توجه به اتمام انرژی

به جرات می توان گفت طراحی بر اساس اقلیم به یکی از ارکان اصلی معماری تبدیل شده است.

مبحث طراحی اقلیمی یا بحث من باب بررسی اقلیم در معماری موضوع نوظهوری در معماری ایران نبوده است

و پیشینیان ما به خوبی از این دانش در معماری های گوناگون خود از طراحی کاروانسراها تا کوشک ها و گرمابه ها استفاده کرده اند

و فضایی متناسب با اقلیم های متفاوت ایران خلق کرده اند.

مبحث معماری اقلیمی به دلایلی همچون افزایش قیمت زمین، افزایش جمعیت، افزایش قیمت مصالح، به وجود آمدن وسایل تهویه مطبوع،

استفاده از انرژی های فسیلی و … تا حد زیادی باعث تغییر روند معماری شه است.

به همین منظور قصد داریم دیدگاه یکی از معماران برجسته کشور را در زمینه رابطه اقلیم در معماری امروز ایران با شما در میان بگذاریم.

با ما همراه باشید.

پریسا علیمحمدی

موسس و مدیر دفتر معماری دایا

تحصیلات: دانش آموخته دکترای معماری از دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات

رابطه میان اقلیم در معماری امروز ایران را چگونه ارزیابی می کنید؟

با وجود اینکه توجه به اقلیم در معماری گذشته ایران، ایده و عملکردی اندیشمندانه و پیشرو بوده است،

عملکردی که در عرصه جهانی در دوران حال، اهمیت بسیاری یافته و بوم محوری

و هم سو با آن توجه به محیط زیست در مطالعات اجتماعی پست مدرن، جایگاه خاصی پیدا کرده است.

به گونه ای که دهه ۸۰ میلادی نقطه عطفی در خصوص “محافظت از محیط زیست” محسوب شده

(با اقداماتی مانند تاسیس سازمان هایی بین المللی همچون “صلح سبز” در سال ۱۹۷۱ میلادی)

و از مفاهیم کلیدی این جنبش ها که تاثیر بسزایی در معماری پایدار(۱) داشته بحث توسعه پایدار(۲) بوده است.

معماری معاصر ما، چندان به این رویکرد پرداخته نشده یا اینکه این جریان نتوانسته خود را با تحولات و نیازهای روز همسو کند.

در این راستا، سعی من بر آن بوده که با اولویت بخشیدن به این رویکرد،

با روایتی نوینبا توجه به تجربیات گذشته، عملکرد و زمینه طراحی ، نگرش های مفهومی و زیبایی شناسانه این زمان و

نیز همگام با پیشرفت علوم و فناوری در عرصه ساخت، تجربه ای نو در خلق فضای معماری داشته باشم.

به عنوان نمونه در طراحی پروژه باغ ویلای اهواز، از شناخت کارکرد شوادان ها و آب انبارها

و صنایع بومی چون حصیربافی و سبدبافی تا زیبایی شناسی الگوریتمیک و بررسی سازه های نوین،

همگی در جهت طراحی یک خرد اقلیم فضایی مناسب با ساختار و فرمی نو نقش آفرین بوده اند.

طراحی در سه بخش:

  • ویلا(در دو طبقه)
  • فضای سایه انداز شیب دار مقابل آن(ایجاد خرد اقلیم)
  • فضای باز باغ

photo_2017-01-09_10-18-04

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *