مقایسه معماری ایران و ایتالیا

decoro.ir

مقایسه معماری ایران و ایتالیا

ایران و ایتالیا دو کشور باستانی، یکی در منطقه ی خاورمیانه و دیگری در اروپا، هردو پایه گذار تمدنی کهن و تاثیرگذار در منطقه ی خود هستند.

این مقاله به صورت کاملا خلاصه، به مطالعه ی موردی چندین بنای تاریخی در این دو کشور(از قرون وسطی تا اواخر دهه ی ۷۰ میلادی) می پردازد.

در دوران قرون وسطی ساخت باغ های شهری کوچک در شهرهای جنوبی ایتالیا مثل سیسیل بسیار رایج بوده است.

برخی از این باغات با ایده گرفتن از باغسازی اسلامی ساخته شده اند.

محقق معماری، اونامی میلر، در کتاب باغ های قرون وسطی، درباره باغ های جنوب ایتالیا این گونه می نویسد:

“وقتی رابرد آرتویس دوم، یکی از شاهزادگان ایتالیایی، از سیسیل و ناپل عبور می کرده، از وجود مهندسان مسلمان در جنوب ایتالیا(به منظور سنگ فرش کردن حیاط ها) در اواخر قرن سیزدهم میلادی خبر داده است.”

(باغ های قرون وسطی:۱۴۳) به این ترتیب تاثیرات متقابل فرهنگی مسلمانان در معماری ایتالیا را می توان در معماری و فضاسازی شهری قرون وسطی در ایالات جنوبی این کشور یافت.

با بررسی تاریخ معاصر معماری ایران، تاثیرات فرهنگی کشورهای اروپایی از جمله ایتالیا در شهرسازی و معماری ایران بیشتر به چشم می خورد. برای مثال، معماری و شهرسازی دوره پهلوی اول شباهت های بسیاری با دوران حکومت فاشیستی موسولینی در ایتالیا داشته است.

دو حکومت تمایل بسیار زیادی برای اجرای پروژه های عمرانی و زیرساختی نشان می دادند که این موضوع در شهرسازی اوایل قرن بیستم دو کشور نیز کاملا نمایان است.

در ایران احداث ساختمان های جدید با ایده ی نشان دادن شکوه و عظمت دوران ایران باستان و همچنین شهرسازی که بر پایه ی ایده ی مدرنیته بنا شده بود، معماری دوران حکومت پهلوی اول را متمایز کرد.

در مقابل، در ایتالیا، ایده ی ایجاد جامعه ای یکپارچه و متحد اقتباس از معماری و شهرسازی روم باستان، باعث ایجد معماری متفاوت در حکومت فاشیستی ایتالیا شد.

ساختمان “کابروتا” در میلان، طراحی شده به وسیله ی جیووانی موزیو در زمره ی مجموعه های آپارتمانی ساخته شده برای قشر متوسط بعد از جنگ جهانی اول قرار می گیرد. این ساختمان از لحاظ نحوه ی برخورد با مقوله ی زیبایی شناسی در طراحی بنا نمونه ای عالی از ساختمان های ساخته شده یدوران خود محسوب می شود و می توان  آن را با ساختمان های طراحی شده در نیمه اول قرن بیستم در ایران، مثل ساختمان اداری شرکت “جیپ”  در تهران طراحی شده به وسیله ی وارطان هوانسیان، مقایسه کرد. این دو ساختمان در دو فرهنگ متفاوت، نشان دهنده ی ظرافت و ترجمان فرهنگ بومی به صورت مدرن کلمه، در طراحی معماری خود هستند.

با بررسی اجمالی تاریخ ایتالیا، مشخص می شود که فضای اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم در این کشور بسیار مشابه اواخر دهه ی ۶۰ و ۷۰ میلادی در ایران است. رشد اقتصادی باعث شد دولت ایتالیا بودجه ی فراوانی را صرف بازسازی فضاهای تخریب شده بعد از جنگ جهانی دوم کند. تحول سیاسی و اقتصادی همراه با ایده ی نوین فضاهای باز شهری در “اجلاس سیام” در سال ۱۹۵۱ با عنوان “قلب شهر” موجب تغییر نگاه به فضاهای عمومی و معماری در جهان از جمله در کشور ایتالیا شد.

به طور خلاصه، فضای شهرسازی و معماری بعد از جنگ جهانی دوم در ایتالیا را می توان با فضاهای شهرسازی و معماری اواخر دهه های ۶۰ و ۷۰ میلادی در ایران مقایسه و بر این اساس، بررسی کرد. با برری اجمالی تاریخ کشورهای ایران و ایتالیا می توان شباهت های فراوانی را در زمینه های مختلف یافت که گاهی نیز بسیار جالب به نظر می رسند. البته این نکته را نباید فراموش کرد که شباهت ها و تفاوت های تاریخی و فرهنگی بین ملت های مختلف در طول تاریخ کم و بیش وجود داشته است. بنابراین وجود آن ها دلیلی بر اثبات رابطه ی نزدیک سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بین کشورها نیست به ویژه در جهان امروز که در دسترس بودن وسایل ارتباط جمعی همچون وبلاگ ها، کتابخانه های آنلاین و مجلات اینترنتی تاثیر مرزهای جغرافیایی بین ملت ها را کمرنگ تر از پیش کرده است.

photo_2017-01-19_20-58-01

طراحی داخلی مهرخانه

decoro.ir

طراحی داخلی مهرخانه

کار مشترک Persian primavera از کشور اکراین و استودیوی معماری کیوانی و همکاران
محل اجرا: خیابان Ostrovskovo، کیف، اوکراین

کارفرما: Studio Persian Primavera

مساحت: ۱۰۱ مترمربع

در طراحی این خانه ۲ نکته در کانسپت طراحی در نظر گرفته شده. یکی علاقه کارفرما به فرهنگ و تمدن باستانی ایران و میتراییسم و خورشید و دیگری آرتیست بودن ایشان.

با توجه به محدودیت بودجه ما سعی در خلق فضایی مینیمال و ارزان ولی با حس فضایی هنری و ایرانی برگرفته از نشانه های مربوط به خورشید و میتراییسم داشتیم.

در این راستا سبک معماری لافت برای طراحی انتخاب شد و با استفاده از بتن اکسپوز و میلگرد و آهن اکسید شده ما به طراحی فضا پرداختیم.

و سعی شد با استفاده از متریالهایی همچون آجر و چوب استفاده از نور به فضا، حس مطلوب و گرمای لازم برای اتمسفر فضای مسکونی بخشیده شود.

در کلیت طراحی فضا خلوص حجمی و تناسبات هندسی به شکل ساده به کار رفت.

یکی از اساسی ترین آیتم های طراحی، پله موجود در فضای حال و نشیمن است که می توان از آن به عنوان یک المان فلسفی در طراحی پروژه  نام برد.

که با الهام از فضای مهرابه ها و زیگورات ها طراحی شده، که نشانه ای از کمال و صعود به مرتبه بالاتر و نزدیکتر شدن به خورشید است و خورشید سمبل نور و نور سمبل آگاهی است و با هر پله که بالاتر می روید به خورشید و در نتیجه به روشنی و آگاهی نزدیکتر می شوید و هنرمند برای خلق اثر خود نیاز به آگاهی و خلاقیت دارد و این تنها با پیشرفت اندیشه ممکن است. جهت قرارگیری و صعود پله هم به سمت شرق و طلوع خورشید است.

در طراحی لوسترها و چراغ های روشنایی هم از کانسپت خورشید استفاده شد و از فرم مثلثی نشات گرفته از شکل هندسی خورشید محاط به ۱۲ ضلعی منتظم در معماری سنتی ایران استفاده شد.

در بخشی از سقف همان فرم های مثلثی و هرمی مورد اشاره به گونه ای استفاده شده که به مانند امتداد تشعشع نور است که از سقف عبور کرده و به داخل تابیده و نشانه ای از این است که هیچ مانعی حتی دیوار بتنی هم نمی تواند جلوی آگاهی و اندیشه را بگیرد.

در دیزاین فضا از قدیمی ترین طرح حجاری سنگی خورشید به صورت تابلوی نورانی استفاده شده است. در طراحی و ساخت مبلمان منزل، بتن و میلگرد و چوب، همسو با کانسپت طراحی فضا به کار رفته است.

در فضای آشپزخانه نیز همان کانسپت حتی در طراحی کابینت دیده می شود ولی در کنار آن با استفاده از کاشی شیشه ای فیروزه ای با الهام از معماری سنتی ایران، حس مکان ایرانی ایجاد دشه است.

با توجه به نقش گیاه در معماری سنتی ایران در بخش های مختلف به گیاه پرداخته شده است.

حتی به صورت آویز از سقف مقابل آشپزخانه.

در فضای روبروی آشپزخانه در کنار پنجره یک گوشه دنج با متریال چوب و گیاه طراحی شده که منظر زیبایی در هنگام غروب خورشید دارد.

یک اتاق از خانه نیز به فضای کار و جلسات اختصاص یافت که بسیار ساده طراحی شد و در طراحی آباژور موجود در آن هم از بتن به ساده ترین شکل ولی با پترن استفاده شد.

در فضای اتاق خواب هم با متریال های ارزان بتن و میلگرد و چوب بازیافتی طراحی معماری داخلی انجام شده است.

ولی در عین حال حس فضایی مطلوب و آرامش بخش مورد نیاز فضای اتاق خواب کاملا در طراحی و رنگ ها لحاظ شده است.

photo_2017-01-18_18-31-44

باغ موزه گیاهان دارویی

decoro.ir

باغ موزه گیاهان دارویی

گروه معماران مدام – ساناز قائم مقامی – مجتبی محمد ظاهری

محل اجرا: اتوبان کرج – قزوین

کارفرماک شرکت هرب فارمد

باغ موزه گیاهان دارویی، روایتی است قرن بیست و یکمی از الگوی کهن باغ ایرانی با کوشکی در یک سوم باغ با حوض کاشی و فواره هایش. حجمی سفید و پویا با ریتمی بالارونده در نقش دیوارهای باغ از زمین بلند می شود و در نهایت با پلی به عمارت کوشک می رسد.

حجم سفید آنجا که روی زمین نشسته است فضای ورودی، اتاق های اداری و اتاق حکیم و عطاری را می سازد. و آنجا که از زمین بلند می شود، گالری های موزه را در خود جای داده است و دیوارهایش به عنوان پوسته دوم، با نقشضی از فرش های بختیاری پوشانده شده است. کوشک ساختمانی است که سالن همایش ها و میهمان خانه را در خود جای داده است و در طبقه همکف فضای حوض خانه را تعریف می کند.

در ابتدا، قرار به استفاده از طرح های مشبک گیاهی و اسلیمی – مانند آنچه در طرح مشبک های ساقه گنبد شیخ لطف الله مشاهده می شود بود اما با توجه به تفاوت فرم چارچوب چنین مشبک هایی، و نیز غیراقتصادی بودن اجرای آن با توجه به تکینک های موجود و نیز عدم هماهنگی روی چنین طرحی با بیان مجردتر کل پروژه، به جست و جوی راه حل های دیگری برآمدیم. در نهایت، طرح هندسی برخی از قالی های ایرانی و تقسیمات ریز مربعی آن ها که در هر مربع نقشی بافته می شود، مورد نظر قرار گرفت.

در این قالی ها، در هر مربع، نقش هایی خاص قرار می گیرند که برخی از آن ها با باغ و طبیعت و درخت در ارتباطی قوی اند، و معناهای اساطیری و آیینی نیز دارند، مانند “درخت زندگی”، “سرو”، “گل نیلوفر” و غیره. بدین ترتیب، فرش کف رواق های طرح، فرشی است هندسی از سایه و نور. با قرارگیری این پانل ها در دیوار و افتادن سایه روشن های طرح های استفاده شده روی زمین، فرشی متحرک و پویا از جنس نور زیر پای مخاطبان فضا پهن می شود.

photo_2017-01-18_18-31-13

خانه ۲۱۲۵

decoro.ir

خانه ۲۱۲۵

دفتر معماران پیشان – زهرا مختارپور – ابراهیم خسروتاج – کتایون مشهودی – طاهره مختارپور

محل اجرا: تهران، انتهای اتوبان صیاد شیرازی

کارفرما: زهرا مختارپور، ابراهیم خسروتاج

“ساده زیباست…”

خانه ۲۱۲۵ در مجموعه مسکونی ۱۸۰ واحدی نرگش در محله اراج در شمال شرق تهران واقع شده است. این مجموعه شامل دو برج پانزده طبقه است که در شمال و جنوب در زمینی به مساحت تقریبی ۶۰۰۰ مترمربع، واقع شده اند. حدفاصل میان برج ها یک بنای ۳ طبقه در زیرزمین فراهم می کند. بام این بنای سه طبقه توسط باغ بام و فضای سبز پوشیده شده است که همچون یک حیاط مرکزی عمل می کند. در هر برج ۹۰ واحد مسکونی و در هر طبقه ۶ واحد به صورت واحد های مستقل شرقی و غربی استقرار یافته اند.

“خانه ۲۱۲۵” یکی از واحدهای تیپ آپارتمانی با متراژ ۱۲۰ مترمربع، در طبقه دوازدهم برج جنوبی و در ضلع غربی واقع شده است. این مجموعه توسط تعاونی مخابرات در یک دوره نسبتا طولانی احداث شده است و متاسفانه، از ضعف شدید در نازک کاری، کیفیت پایین فضاهای عمومی، نگاه غیرکیفی به پروژه، ضعف در بهره برداری و مواردی از این دست رنج می برد و پتانسیل های مجموعه مانند دید پانورامیک به تهران و نورگیری مناسب به دلیل ضعف طراحی، به نحوی معمارانه مجموعه را منحصر به فرد نکرده اند. رسالت معمار در این پروژه تغییر آرام و روان فضایی نه چندان مطلوب به فضایی برای زیستن است، فضایی که نور و کوه و شهر در آن دمیده شده اند و روح معماری ایرانی آن را آراسته. با توجه به محدودیت های زمانی و هزینه ای، پروژه به صورت طرح و ساخت در اواسط سال ۹۳ آغز و در ابتدای سال ۹۴ تمام و به بهره برداری رسیده است.

جهت تامین نیازهای کارکردی ساکنین، طراحی فضاهایی در پیش خانه شامل: کمد مهمان، جاکفشی مناسب برای ساکنین و میهمانان، فضاهایی در بخش های خصوصی خانه شامل کمد های بسیط بسته و نیمه بسته، فضای اختصاصی شست و شو، مطلوب کردن اندازه و شکل سرویس های بهداشتی و در فضاهای عمومی خانه اموری چون: افزایش کابینت ها، طراحی کتابخانه و محل استقرار تلویزیون با عملکرد دخل و تصرف حداقلی، طراحی و اجرا شدند.

این خانه نتیجه جستجوی معمارانه برای رسیدن به احساس رضایت از اقامت در فضایی کیفی، ساه و کاربردی برای یک زوج معمار است.

photo_2017-01-18_18-30-51

ساختمان شماره دو دربند

decoro.ir

ساختمان شماره دو دربند

استودیوی طراحی کات – مهدی کامبوزیا – هلنا قنبری

محل اجرا: تهران، خیابان دربند

سال ساخت پروژه: ۱۳۶۷ – ۱۳۷۰

گروه بناسازی: کت استودیو

کارفرما: آرین زوچنگ

مساحت زمین: ۳۰۱ متر مربع

زیربنا: ۴۱۵ متر مربع

سال اجرا: ۱۳۹۵

وضع موجود در پروژه در زمان ارجاع به دفتر ما ساختمانی مسکونی در دو واحد مجزا و یک زیرزمین بوده و خواست کارفرما تبدیل این ساختمان به یک واحد مسکونی برای استفاده شخصی بود. وضعیت ساختمان از نظر سازه ای بسیار ناپایدار بوده، به گونه ای که ستون ها با متریال های مختلف با مقاومت های نا همسان و سقف به صورت طاق ضربی اجرا شده بود و تیرهای اصلی روی دیوارهای اطراف بدون هیچ زیرسازی قرار گرفته یودند. د رقدم اول شروع به مقاوم سازی سازه کردیم تا بتوانیم طراحی را آغز کنیم. مهمترین مسئله ما در این پروژه از بین بردن دیدهای مزاحم از بیرون و در عین حال ایجاد فضایی با نور مطلوب و کیفیت های مناسب بود. طبقه همکف در ضلع شمالی در مجاورت کوچه گشایش هایی هم تراز با ارتفاع عابران داشته و بنا به صلاحدید ما و خواست کارفرما در بسته بودن پروژه از خارج ساختمان این پنجره ها را در ضلع شمالی کور کردیم و ضلع جنوبی رو به حیاط را شفاف کرده و با ایجاد نورگیر سقفی در بام و قرار دادن وید در محدوده پله ها در طبقات و جابجایی پله ها به گونه ای که روی هم سایه اندازی نکنند و باعث بزرگتر شدن وید شوند، جنگلی از پله ها با نور سقفی ایجاد کردیم و بدین ترتیب نور کافی در طبقات تامین شد و در ساعات مختلف روز با رقص سایه روشن ها، فضایی مطلوب را ایجاد کردیم.

photo_2017-01-18_18-30-02

طراحی خانه ای در کردان

decoro.ir

طراحی خانه ای در کردان

محل اجرا: اتوبان کرج به سمت قزوین

کارفرما: بخش خصوصی

در تابستان سال نود و یک از ما دعوت شد تا در قطعه زمینی در کردان کرج خانه ای طراحی کنیم.

آنطور که کارفرمای پروژه این خانه را پیشتر تصور کرده بود،

بعدها که در ابتدای پروژه در مورد آن با ما صحبت می کرد، خانه ای بود که خیلی شبیه خانه نبود.

یعنی اجزای مرسوم و شاید به عبارت راحت تر دست و پا گیری های خانه های مرسوم را نداشت

که الزاما ترتیب و توالی کسل کننده فضاها را به ذهن متبادر کند.

آن طور که او این خانه را دیده بود شاید بعدها به تصور ما بیشتر شبیه جایی بود که وقتی از خانه خسته می شود می خواهی بروی.

حالا هرچقدر سعی می کنی از حس عادت فضایی که خانه را دلگیر می کند

دور شوی انگار بیشتر به مفهوم اصلی خانه که فضایی برای حس تجربه مشترک با عزیزان است نزدیک می شوی.

به این فکر می کردیم که خانواده که دور هم جمع می شوند از حیاط و فضای داخل درفصول مختلف بتوانند استفاده کنند.

این ایده شکل گرفت که حیاط و استخر در تراز طبقه زیرین قرار بگیرد و فضاهای داخلی در طبقه زیرین امتداد بدون واسطه فضاهای محوطه حیاط و دور استخر باشند

به شکلی که طبقه زیرین به نوعی امتداد مسقف حیاط باشد.

دیواره های بتنی، کف چوبی و فضای سبز عناصری هستند که هم خارج خانه و هم داخل خانه را شکل می دهند.

استفاده از بتن نه یک پیش فرض بلکه بیشتر نتیجه یک پروسه و بررسی های طراحی، فنی و اجرایی بود

این ایده جالب به نظر می رسد که بنا الزاما نباید از پیرامون و محوطه جدا باشد.

به ساختار واحدی فکر می کردیم که همه اجزای اصلی ساختار اصلی پروژه را بتواند شکل دهد.

قصد این بود که صفحات همگونی ساختار اصلی پروژه اعم از داخل و خارج را شکل دهد.

بتن این ایده را تقویت  و دست یافتنی می کرد چرا که مصالحی است که می توان اجزای مختلف یک بنا را با آن شکل داد.

بتن این امکان را ایجاد کرده است که داخل ساختمان امتداد بدون واسطه محوطه باشد.

نتیجه کار ترکیب یک ساختار بتنی است با قاب های سازه ای فلزی که کف های طبقات از آن ها آویخته شده اند.

کف های طبقات با وجود وویدهای پیرامون از دیوارهای جانبی بتنی مجزا می باشند

و نیز با وجود وویدها و عقب نشینی های جنوبی امکان ارتباط بصری بین طبقات را نیز با هم فراهم کرده اند.

کف های طبقات داخلی از طریق طبقه زیرین و طبقه میانی با استفاده از دو رامپ دسترسی اصلی، ساختمان را به محوطه متصل می کنند.

در شرق و غرب ساختمان با توجه به مجاورت با همسایه های جانبی، بازشوها بیشتر به شیارهایی در دیوار بتنی جانبی شبیه هستند.

photo_2017-01-18_18-29-20

بازسازی مطب دکتر صمدیان

decoro.ir

بازسازی مطب دکتر صمدیان

حامد بدری احمدی – مرتضی شعبانی فر

محل اجرا: تهران، خیابان گاندی جنوبی

کارفرما: محمد صمدیان

کارفرمای پروژه، پزشکی است متبحر که به دلیل افزایش تعداد مراجعین در سال های اخیر،

واحد جنبی مطب خود را خریداری نمود تا فضایی بزرگتر و با کیفیت تر در اختیار داشته باشد.

صورت مسئله ما هم در این پروژه، تجمیع این دو واحد و تبدیل آن به مطبی جدید برای کارفرما بود.

در گفتگو با کارفرما به نیازهای پروژه پی بردیم و اجزا تشکیل دهنده پروژه مشخص گردید.

قرارگیری این دو واحد در کنار هم، امکان تفکیک نسبی عرصه انتظار(عمومی) و معاینه و ویزیت(خصوصی) را می داد که در دستور کار گروه طراحی نیز قرار گرفت.

در سازماندهی فضایی با توجه به محدودیت های اجرایی موجود در ساختمان که در حال بهره برداری بود،

هسته تاسیساتی میاین پروژه حفظ گردید و سرویس مراجعین و آبدارخانه را شکل داد و کلیت پروژه را به دو بخش انتظار و معاینه، تقسیم کرد.

قرارگیری پروژه در نزدیکی خیابان ولیعصر و در کنار تصمیم ما بر ایجاد کیفیت های بصری برای مراجعین،

باعث شد تا گلخانه ای با عرض کم، کل جداره پروژه با نما را پوشش دهد.

این گلخانه هم درکاهش آلودگی صوتی نقش موثر دارد و هم به کیفیت های بصری فضای انتظار و پزشک، می افزاید.

از سوی دیگر، به نوعی پیوند دهنده فضای اتاق پزشک و فضای انتظار نیز هست

و تداوم آن در طول مسیر فضای انتظار به اتاق پزشک، به کیفیت های پروژه می افزاید.

فضای انتظار شاید مهمترین بخش مطب برای ما بود.

فضایی که بعضا بیماران ساعاتی طولانی را باید در آن سپری نمایند و متاسفانه در اغلب فضاهای مشابه، توجه چندانی به این انتظار ملال آور، نمی شود.

تلاش شد این بخش مهم از مطب، فضایی گرم، پویا و جذاب باشد و آگاهانه کیفیت تجربه ادراک فضایی آن را از فضاهای معاینه و ویزیت تا حدی، متمایز گردد.

این پویایی حتی در چینش صندلی های بیماران هم مورد توجه قرار گرفت و به جای نشستن های اتوبوسی و خطی، آنها را برای مصاحبت و معاشرت رو در روی هم قرار دادیم.

photo_2017-01-18_18-28-09

حضور موازی

decoro.ir

حضور موازی

آرش مظفری در دوسالانه معماری ونیز ۲۰۱۶

موضوع نمایشگاه ما، “حضور موازی”، با اشاره به مجموه کارهایی بود که در قالب چیدمان(اینستالیشن) هایی در یکی از اتاق های “پلازامورا” – که خود یکی از چهار مرکز نمایش بنیاد گلوبال آرت افیرز بود – به نمایش درآمد.

برای این نمایشگاه مجموعه کارهایی را انتخاب کردیم که بتواند روند و روش طراحی و تجربیات دو دهه فعالیت فردی وگروهی ما را نمایش دهد.

این مجموعه باید انتزاعی ترین حالت ممکن را از آنچه معماری ما از شکل گرفته بود، به نمایش می گذاشت.

به همین دلیل به کمک ماکت های یکدست فلزی با مقیاس بزرگ، سعی کردیم دیاگراماتیک ترین و انتزاعی ترین بیان بصری حجمی را از معماری هایی که تجربه کرده بودیم، به نمایش درآوریم.

ماکت ها و مدل های ما باید وجهه ی هنری کار ما را نیز نمایش می دادند و می توانستند در قالب اشیا و ابژه های هنرمندانه، تعلق ما را به هنر و معماری معاصر و تجربیاتمان را در این زمینه نشان دهند.

تم اصلی دوسالانه(اشاره به خط مقدم و جبهه جنگ) ممکن است برای ما بسیار آشناتر باشد.

آموختن معماری هم نسل های ما در سال های پس از جنگ ویرانگر تحمیلی آغاز شد.

بنابراین مفهوم جنگ و خط مقدم و جبهه در زندگی ما ایرانیان جاری است.

دست کم برای هم نسلان ما در ایران نسبت به جریان معماری جهان، شبیه سازی و تصویر کردن این مفاهیم، روند متمایزی دارد.

این تعبیر گسترده می تواند هرکس را به نوعی از ظن خود یار خویش گرداند. اما یک چیز مشترک است.

در جهان پرسرعت امروز با توجه به مسائل و مشکلات بسیار و میل و خواست بشر معاصر در چالش با محیط زیست،

بی تردید خط مقدمی بی پایان برای هزاران “خرده جنگ” گسترده شده است.

هنگام تحصیل هم نسلان ما دنیا به شدت درگیر چالش های فیلسوفانه و حتی متظاهرانه ی پسامدرنیست ها بود.

ارتباط دنیای ما با دنیای بیرون محدودتر بود. با این حال فضای معماری آکادمیک از این جنجال ها متاثر می شد.

اما در حالی که دنیا مدرنیسم را نقد می کرد، ما نقد مدرنیته و سنت و تقابل های ایدولوژیک را هم به عنوان چاشنی چالش های درونی و هویتی خویش داشتیم.

چیزی که برای فهم معماری لازم بود، فهم دنیای پیرامون خویش بود. دنیای اطراف ما مات و نیمه شفاف بود.

معماری خود را در فضاهای روشنفکرانه و دانشگاهی بازتعریف می کرد.

پوسته های تزئینی به عملکردهای درونی غلبه کرده بود و معماری تنوعی مهارنشدنی را تجربه می کرد.

حال ما به عنوان معماران بسیار جوان مجذوب این حرفه شده بودیم وباید وارد بازار می شدیم – جبهه ی نزاعی که پایانی نداشت.

بنابراین لازم بود در این جبهه ی جنگ جایگاه خود را پیدا کنیم. لازم بود معماری برای ما نیز تعریف شود.

اما صدها و صداهای بسیاری به گوش می رسید،

از ایده های وطنی تا نظام های جهانی. پس باید ابتدا معماری را برای خود ساده تر می کردیم.

به این ترتیب معماری را به جعبه ای انتزاعی تقلیل دادیم و عملکرد را به توده ای بی شکل و گنگ.

جعبه بیرونی بلاتکلیف و مات بود می توانست از هسته ی درون جدا شود،

می توانست خود ماهیتی جدید و عملکردی یابد یا رها شود یا مات شود.

این نقطه شروع معماری ما شد: هسته و پوسته، کارکرد و ابهام، تعلیق و تاخیر و همه ی چیزهایی که در زندگی اطراف خود “احساس پنج گانه” می کردیم.

تقابل و نزاع های سیاسی و اجتماعی گاهی به رشد این پروسه کمک می کرد و گاهی به مانعی سخت تبدیل می شد

که باید راهی برای برون رفت از آن پیدا می کردیم. این روش ما در معماری کردن شد.

گاهی پوسته ها صلب تر می شدند و هسته ها نرم تر یا خالی تر، و گاهی پوسته ها شفاف تر و هسته ها صلب تر.

به هر حال برای ما از مدرنیسم، انتزاعی کردن باقی مانده بود، از پسامدرنیسم قید گشایی بیشتر و از محیط زندگی ابهام و نیمه شفافیت و تعلیق و رساندن مردم به کارکرد ها بهانه ای برای نقد همه ی آن ها بود و تبدیل آن ها به عناصر بصری و تغییر دهنده ی معماری.

برآیند این ها بای سایت و برنامه توانست ما را به معماری نزدیک کند.

photo_2017-01-17_15-26-16

خانه بی نهایت

decoro.ir

خانه بی نهایت

کادیز، اسپانیا

بر زمینی شگفت انگیز همچون تکه ای از بهشت روی زمین، در کادیز، سطحی بی انتها ساخته ایم که رو به دریای بی انتها دارد. این جسورانه ترین خانه ای است که تا به حال ساخته ایم.

درست در کناره آب های اقیانوس اطلس، جایی که دریا دو قاره جدید و قدیم را به یکدیگر پیوند می دهد، ساختاری سنگی سر برآورده است.

این نقطه ای است که کشتی های مدیترانه ای برای شروع سفر در اقیانوس اطلس از آن می گذشتند و هنوز هم می گذرند.

در اینجا خانه ای برپا کرده ایم که به موج شکنی رو به دریا شبیه است. این خانه سکویی است که صفحه ای افقی همچون تاج روی آن قرار گرفته.

بر این صفحه چشمگیر که ساده و برهنه است، ما رو به دریایی داریم که تا افق دور دست، جایی که خورشید پایین می رود گسترده شده است.

این سطح افقی روی یک بلندی و از سنگ تراورتن رومی ساخته شده، اما به سازه ای ماسه ای شبیه است که بی هیچ مرزی رو به دریا دارد.

کل بنا همین است. نه کمتر و نه بیشتر.

برای ساختن این سطح صاف که اتاق نشیمن اصلی خانه است، جعبه ای ساختیم که ۲۰ متر بر و ۳۶ متر عمق دارد.

در زیر ۱۲ متر ابتدایی دو طبقه را در سنگ خشک کندیم تا کل فضای نشیمن را توسعه دهیم.

رومی ها قرن ها پیش اینجا بوده اند. ویرانه های شیلات رومی ها در بولونیا بر جا مانده، همان شهری که در آن برای خدایانشان معابد بسیار ساختند.

ما خانه مان را به احترام آن ها همچون آکروپلیسی از سنگ ساختیم، از سنگ تراورتن رومی.

برای آنکه قدرت بیشتری به کل این ساختار ببخشیم، کل زمین بنا را از همان دیوار ورودی که آن را از خیابان جدا می کند یکپارچه از همین سنگ ساختیم.

در این سوی دیوار، ورودی خانه کانالی است که به شکل پله تا سطح بالایی بنا ادامه یافته است.

بر اساس شعری یونانی بارگاه یا میعادگاهی واقعی در جهان هست که ابنای بشر و خدایان در آن گرد هم می آیند.

بر صفحه سنگی برهنه سه دیوار ساکنان را از باد شدید و همیشگی این منطقه در امان می دارد.

همان بادهایی که آیولوس خدای بادها در اساطیر یونان می فرستاد و در سفر اولیس به خانه به بادبان کشتی می وزید.

طراحی زیبایی هست که رامبرانت آن را در سال ۱۶۵۵ خلق کرده و در آن مسیح را به پیشگاه مردم آورده اند.

این اثر همیشه مرا مجذوب خود کرده است. در این اثر رامبرانت خطی ترسیم کرده که کاملا صاف و افقی است و محل جلوس بزرگان پرنفوذ و سکویی را که صحنه روی آن اتفاق می افتد از سایرین و باقی فضاها جدا کرده است.

رامبرانت آن سطح را به یک خط تبدیل کرده، درست همان کاری که میس ]وندرروهه[ بسیار علاقمند به انجامش بود. من مطمئنم که رامبرانت و وندرروهه خانه ما را بسیار می پسندند. البته آدالبرتولیبرا خانه مالاپارته در کاپری را به همین ترتیب ساخت.

خودمان هم دوستش داریم. و هرگاه از ساحل به آن نگاه می کنیم، همه این ها را در ذهنمان مرور می کنیم.

قصد ما این بود که این خانه علاوه بر آنکه زمان را متوقف کند، در دل و جان آدم ها هم بماند. خانه ای باشد بی انتها و ابدی.

آلبرتوکمپوبائزا

photo_2017-01-16_10-23-12

خانه گاسپار

decoro.ir

خانه گاسپار

زائورا، کادیز، اسپانیا

به دلیل اصرار کارفرما به استقلال بنا، تصمیم به ساخت محوطه ای بسته گرفتیم، چیزی شبیه آنچه به لاتین “hortus conclusus” می گویند: یک حیاط محصور. خانه را چهار دیوار بلند به ارتفاع ۳٫۵ متر در خود گرفته اند.

قاعده این چهار دیوار مربعی است بع ابعاد ۱۸*۱۸ متر که به سه بخش مساوی تقسیم شده است. ایوان مرکزی تنها بخش مسقف است.

مربع خود با برشی اریب به دو بخش با ۲ متر ارتفاع تقسیم شده و دیوارها به سه بخش با نسبت های A، ۲A،  A. بخش های خدماتی در همین طرف ها مستقر شده اند. سقف بخش مرکزی بلندتر است و ۴٫۵ متر ارتفاع دارد. در نقاطی که دیوارهای کوتاه تر با دیوارهای بلندتر به هم می رسند، چهر بازشوی ۲*۲ متر تعبیه شده که بسیار ساده و از جنس شیشه اند.

از طریق همین چهار بازشو است که سطح افقی سنگ گسترش می یابد و به طرزی موثر موجب تداوم فضای داخلی به فضای خارجی می شود.

رنگ سفید تمامی بخش ها تاکیدی است بر شفافیت و تداوم معماری]این بنا[. هندسه دوگانه ترکیب بندی ساختمان را هم جایگذاری هندسی چهار درخت لیمو تشدید کرده است.

نور در اینخانه افقی و متداوم است و به واسطه جهت شرقی-غربی دیوارهای حیاط مرکزی انعکاس می یابد. ساده اینکه اینجا فضایی افقی و متداوم هست که نوری افقی آن را پر کرده و بر مشخصه هایش افزوده است.

photo_2017-01-16_10-22-38