نوشته‌ها

معمار برجسته ایرانی

یک سوال از بابک نصیرآبادی معمار برجسته ایرانی

بابک نصیرآبادی مدیر اجرایی هوبادیزاین

کارشناس ارشد معماری مدرس دانشگاه آزاد اسلامی

در معماری سنتی ایران، بر اساس موقعیت جغرافیایی اش از طریق

سقف ها، کاهش سطوح خارجی در برابر تابش مستقیم آفتاب،

ایجاد سایبان های متناسب با هر منطقه بادگیرها و زیرزمین ها، حیاط مرکزی،

جان پناه های سایه گستر، پنجره های رو به آفتاب، انتخاب مصالح مناسب سقف، دیوار، انبار و…

چنان با محیط خارج مقابله می کند که بهترین آسایش فضای داخلی را بدون استفاده از دستگاه های پیچیده انرژی رو و آلوده کننده امکان پذیر می سازد.

به عبارت دیگر، پیشینیان ما به بهترین نحو از قوانین و سیستم های غیرفعال خورشیدی آگاهی داشته و پیوسته از آن بهره برده اند.

امروزه با توجه به مصرف روزافزون انرژی های فسیلی در منازل و با توجه به اتمام انرژی

به جرات می توان گفت طراحی بر اساس اقلیم به یکی از ارکان اصلی معماری تبدیل شده است.

مبحث طراحی اقلیمی یا بحث من باب بررسی اقلیم در معماری موضوع نوظهوری در معماری ایران نبوده است

و پیشینیان ما به خوبی از این دانش در معماری های گوناگون خود از طراحی کاروانسراها تا کوشک ها

و گرمابه ها استفاده کرده اند و فضایی متناسب با اقلیم های متفاوت ایران خلق کرده اند.

مبحث معماری اقلیمی به دلایلی همچون افزایش قیمت زمین، افزایش جمعیت، افزایش قیمت مصالح،

به وجود آمدن وسایل تهویه مطبوع، استفاده از انرژی های فسیلی و … تا حد زیادی باعث تغییر روند معماری شه است.

به همین منظور قصد داریم دیدگاه یکی از معماران برجسته کشور را در زمینه رابطه اقلیم در معماری امروز ایران با شما در میان بگذاریم.

با ما همراه باشید.

رابطه میان اقلیم در معماری امروز ایران را چگونه ارزیابی می کنید؟

نیم نگاهی به گذشته نشان می دهد معماری ایران با توجه به پهنه بندی جغرافیایی کشور دارای همگرایی مستقیم

با اقلیم، معماری اقلیمی متناسب با عوامل فیزیکی، عوامل بیولوژیکی و فرهنگی بوده است.

هرزمان صحبت از معماری ایرانی می شود به گذشته بازگشت کرده و خاطرات آن را مرور می کنیم.

چون در آن زمان تفکر انسان محوری، احترام به محیط زیست و روان انسان، آرامش و آسایش در زندگی انسان را فراهم می کرد،

ولی نادیده گرفتن فضا و زمان کنار یکدیگر سبب شد، فضایی که خود از عوامل و شرایط متفاوتی تاثیر می پذیرد.

معماری تلفیق هنر و علم در فضا و زمان جهت ایجاد محیط مصنوع برای آسایش کاربر خود است و ما اکنون از این امر دور شده ایم.

همزیستی با محیط سبب کاهش استفاده از سوخت های فسیلی است.

یکی از مهم ترین اصولی که به ما در رسیدن به این امر کمک می کند، بهره گیری از معماری بومی مناطق است

و یکی از بحران های اساسی ما استفاده از مصالح ناسازگار با اقلیم و نیازهای بومی است.

در گذشته با بحران انرژی مواجه بودیم و چون به تهویه و آب دسترسی آسانی نداشتیم

در طراحی معماری به ذخیره انرژی توجه خاص می کردیم(بادگیر یزد و حیاط های مرکزی و مصالح بومی نمونه بارز از این مورد است)

ولی امروز این اصل مورد توجه نیست و از مصالحی کاملا ناسازگار با اقلیم خاص و بومی مناطق استفاده می شود.

برای حل مشکل باید عواملی که سبب شده هویت معماری ایرانی را از دست بدهیم، شناسایی کنیم و یک بار دیگر به خویشتن خویش برگردیم.

باید ار دیگر معماری ایران و ارزش های آن را در جامعه مطرح، تبلیغ و ترویج کرده و در تخقق آن با مصالح، روش ها و یافته های امروز بشر پافشاری کنیم

تا شاهد تبلور ان معماری درخشانی باشیم که معرف مردم، سرزمین ما، فرهنگ و تمدن کشور ما باشد.

photo_2017-01-10_18-52-01